Agentic engineering · vergelijking

Twee manieren om een agentic pipeline te schalen

Links de skill-map pipeline: 25 skills, één voordeur, elf vaste fasen per container. Rechts hoe onze agent-fleet draait. Beide zetten agents aan het werk — ze schalen alleen in een andere richting.

Waar de twee systemen uiteenlopen
Dimensie	Skill-map pipeline 25 skills, /intake → /commit	Onze agent-fleet parallelle lanes, CI als poort
Schaalt via	Diepte — elf fasen achter elkaar, per container	Breedte — tientallen agents naast elkaar, ~100 PR's per dag
Rol van de mens	Harde stop bij vrijwel elke fase-overgang	Richting en uitzonderingen; geen goedkeuring per fase
Poort naar main	Menselijke GO/NO-GO na een vijfvoudige review	CI groen → auto-merge, met een reviewer-agent ervoor
Eenheid van werk	Eén taak per component, één taak = één commit	Eén kleine, omkeerbare PR per lane
Contract vooraf	Formele requirements en een scenariocatalogus vóór de code	Tests eerst, plus een coverage-poort per wijziging
Wijziging doorvoeren	Impact berekenen uit een versie-graaf, dan gericht hergenereren	Klein houden en snel terugdraaien in plaats van vooraf uitrekenen
Waar het knelt	De mens — elke fase wacht op zijn akkoord	De machine — CI-capaciteit en reviewdoorvoer

Wat beide al delen: een geïsoleerde worktree per stuk werk, tests als contract, gespecialiseerde subagents voor onderzoek, review en implementatie, en een vastgelegd spoor van genomen beslissingen.

De kern van het verschil: die pipeline schaalt door één weg heel grondig te maken en de mens bij elke overgang te laten tekenen; wij schalen door veel wegen tegelijk te openen en de poort door CI te laten bewaken. Dat maakt hun aanpak sterker waar één fout duur is, en de onze sneller waar volume telt — want een mens die elke fase moet aftekenen, is bij honderd PR's per dag precies de rem.

Skill-map pipeline Onze agent-fleet Gedeelde fundamenten